Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Φωτογραφίζοντας (Days 24 - 30)...κι ένα βραβείο αλλιώτικο!

Χθες αργά αντικρίσαμε μέσα από το αυτοκίνητο ένα απίστευτο θέαμα!
Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, το έχουμε δει όλοι μας πολλές φορές, αλλά η αντίδρασή μας είναι πάντα η ίδια.
Ένα ξάφνιασμα που κόβει την ανάσα κι ένα επιφώνημα που ξεφεύγει από τα χείλη μας λες με δική του πρωτοβουλία.
Μπροστά μας ορθώνονταν ένα τεράστιο πορτοκαλί φεγγάρι. 
Ένα φεγγάρι, μαγευτικά όμορφο και τόσο χαμηλά που νόμιζες πως θα απλώσεις το χέρι και θα το πιάσεις!
Δεν είχα μαζί μου μηχανή μια και η εξόρμησή μας ήταν νυχτερινή και το βράδυ λίγα πράγματα μπορώ να φωτογραφίσω με τη δική μου μηχανή.
Όταν επιστρέψαμε σπίτι έτρεξα να το βρω στο μπαλκόνι.
Νόμιζα πως θα με περιμένει έτσι φωτεινό και όμορφο να με λούσει στο πορτοκαλί του φως.
Απογοητεύτηκα.
Το φεγγάρι μέσα σε λίγη ώρα έμοιαζε να έχει μικρύνει και να έχει απομακρυνθεί.
Τα κατάφερνε όμως ακόμα να ξελογιάζει και να με προκαλεί να το φτάσω...έστω και νοερά.



Day 24...I saw this person today

Day 25...life is...
Τι είναι η ζωή;
Είναι αυτό που μας περιμένει στη στροφή του δρόμου;

Day 26...childhood

Day 27...earth

Day 28...my Sunday
Μάζεψα χαμομήλι κι ελπίζω να είναι αρκετό για το χειμώνα.
Το χαμομήλι δεν είναι ένα απλό ρόφημα...είναι φάρμακο!!
Έτσι η Κυριακή μου μοσχομύριζε χαμομήλι!

Day 29...I wore this today

Day 30...glasses



Η γλυκιά Κατερίνα από το  Positive Thinking Greece χάρισε σε όλους της τους αναγνώστες αυτό το όμορφο βραβείο που έχει κανόνες με νόημα.
Πρέπει να εμψυχώσουμε δυο ανθρώπους μέσα στην εβδομάδα.
Να πούμε καλημέρα σε έναν άγνωστο.
Να δοκιμάσουμε κάτι πριν πούμε "δε γίνεται"¨
Να το προωθήσουμε σε 4 ανθρώπους.

Δε θα αναφερθώ με λεπτομέρειες σε ό, τι έχω κάνει, ή τι σκοπεύω να κάνω, αλλά θα πω πως καλημέρα σε αγνώστους λέω καθημερινά!!
Η άκρατη αισιοδοξία μου με κάνει να πιστεύω πως όλα μπορούν να γίνουν, εκτός φυσικά από τα αδύνατα...να αποκτήσει καρδιά και συνείδηση η Μέρκελ δηλαδή ξεχάστε το..δε γίνεται!!
Το προωθώ από εδώ αυτή τη στιγμή σε παραπάνω από 4 άτομα ελπίζω.

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Λίγη άνοιξη κι ένα μεγάλο λάθος...

Τα τιτιβίσματα διαπέρασαν τον ύπνο της κι άνοιξε τα μάτια όλο χαρά.

Πετάχτηκε από το κρεβάτι κι έτρεξε στο μπαλκόνι να καλωσορίσει τα όμορφα πουλιά που της έφερναν δώρο την άνοιξη.
Επιτέλους τα χελιδόνια ήταν εδώ! Είχαν επιστρέψει στη φωλιά τους που η μαμά θεωρούσε ιερή…«είναι το σπίτι τους έλεγε»..
Τα περίμενε όλο λαχτάρα εδώ και καιρό. Δεν ήθελε άλλο χειμώνα. Δεν ήθελε άλλο κρύο. Δεν ήθελε να πέφτει στο κρεβάτι νωρίς για να ζεσταίνεται.
Βρήκε τη μαμά της στην κουζίνα.

Ήταν μπροστά στο ψυγείο και σα να της φάνηκαν θολά τα μάτια της πριν τα φωτίσει ένα χαμόγελο. Βιάστηκε να κλείσει την πόρτα, αλλά η μικρή πρόλαβε να δει πως μέσα είχε μόνο νερό.

Το βλέμμα της καρφώθηκε στη μοναδική φωτογραφία που ήταν κολλημένη πάνω του. Ένα μωρό κι ένας άντρας. Εκείνη κι ο μπαμπάς που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, μια και βιάστηκε να πάει στον ουρανό.

- Αχ αγάπη μου, πάλι ξέχασα να πάρω γάλα. Θες να φας λίγο ψωμί με λαδάκι από πάνω; Θα σου βάλω και ζάχαρη, της έταξε η μαμά.

Η μικρή την κοίταξε και σήκωσε τους ώμους. Ήξερε πως δεν ξέχασε να πάρει γάλα. Ποτέ δεν ξεχνούσε. Κάτι άλλο γίνονταν. Πρόσεξε επίσης πως εκείνη της έβαλε στο πιάτο όλο το ψωμί χωρίς να κρατήσει για τον εαυτό της.

-Δεν πεινάω, δικαιολογήθηκε.

Την κοίταξε παραξενεμένη μια και η μαμά ούτε το βράδυ πεινούσε. Είδε το κουρασμένο της βλέμμα και σφίχτηκε η καρδούλα της.

Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά και δεν μπορούσε να καταλάβει τι. Το έβλεπε όμως γύρω της. Το ένιωθε κάθε φορά που το στομαχάκι της πονούσε από την πείνα.

Κάθε φορά που η μαμά «ξεχνούσε» να πάει για ψώνια. Εδώ και μέρες ήθελε καινούριο τετράδιο για το σχολείο και η μαμά όλο της έλεγε αύριο και αύριο.

Είχε εξαντλήσει πια τις δικαιολογίες στη δασκάλα που την κοίταζε βλοσυρή και τα άλλα παιδιά είχαν αρχίσει να γελάνε κάθε φορά που μουρμούριζε με τη σειρά της «αύριο».

Δε ζήτησε λεφτά για το σχολείο κι εκείνη για άλλη μια φορά «ξέχασε» να της δώσει.

Το μεσημέρι βγαίνοντας από το σχολείο τη βρήκε να την περιμένει με μια βαλίτσα.

-Θα φύγουμε, της είπε. Τίποτα άλλο. Δεν της είπε που πήγαιναν. Δεν της είπε πως ο ιδιοκτήτης τους πέταξε έξω επειδή χρωστούσαν νοίκια.

Την πήρε από το χέρι και άρχισαν να περπατάνε. Σε λίγο η τσάντα έγινε ασήκωτη στους ώμους της μικρής και τότε μόνο ρώτησε που πάνε.

Η μητέρα της την κοίταξε για ώρα και όταν μίλησε τα λόγια της έμοιαζαν με υπόσχεση.

-Κάπου όμορφα, της απάντησε. Δεν ξέρω πότε θα φτάσουμε εκεί, αλλά θα φτάσουμε μια μέρα.

Το βράδυ τις βρήκε στο δρόμο.

Πάλι καλά που τα χελιδόνια είχαν φέρει λίγη άνοιξη.



Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 9ο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" το οποίο φιλοξένησα και στο οποίο πάνω που νόμιζα πως όλα πήγαν όσο καλύτερα μπορούσαν να πάνε ανακάλυψα μόλις ένα χοντρό λάθος!!
Θέλω να ζητήσω συγνώμη από την αγαπημένη Levina που της κατέστρεψα τη συμμετοχή.
Έχασα δυο ολόκληρους στίχους από το υπέροχο ποίημά της  και για κάποιο περίεργο λόγο δεν το πρόσεξα νωρίτερα παρόλο που είχα διαβάσει και ξαναδιαβάσει πολλές φορές τις συμμετοχές.
Το ανακάλυψα όταν επισκέφτηκα το Imagine και πραγματικά νιώθω χάλια.
 Levina μου χίλια συγνώμη!!!!
Ελπίζω να μου συγχωρήσετε κι εσείς αυτό το μεγάλο λάθος.


Αυτό είναι το βραβείο συμμετοχής μου στο παιχνίδι.
Θέλω να ευχαριστήσω πολύ όλους όσους βαθμολόγησαν και τη δική μου ιστορία.
To 10ο παιχνίδι μας θα ξεκινήσει όπου να 'ναι στο TEXNIS STORIES.

Η κόκκινη....εβδομάδα!! (Weekly Moodboard 17)


Στο προηγούμενο Weekly Moodboard ο θυμός χτύπησε κόκκινο, αλλά τον έβαψα γαλάζιο και ησύχασα.
Η εβδομάδα που μας πέρασε κύλησε ήρεμη και στην κατάλληλη για την εποχή θερμοκρασία (μην ξεχνιόμαστε), κι εγώ την κοκκίνισα!
Οι παπαρούνες ξεθάρρεψαν και μία μία ξεπετάγονται. Τα τριαντάφυλλα ξαναγεννιούνται και η φύση οργιάζει, ναι, ναι, τα έχουμε ξαναπεί αυτά, αλλά κάνουν καλό εφέ.
Όλα γύρω μας ζουζουνίζουν λοιπόν και το Πάσχα με τα κόκκινα (τι σύμπτωση!) αυγά του είναι μια ανάσα μακριά. Μια ανάσα που θα εξελιχτεί σε λαχάνιασμα, καθώς όλοι θα τρέχουμε και δε θα φτάνουμε.
Όσο κι αν τρέξουμε όμως, προλάβουμε δεν προλάβουμε να κάνουμε όλα όσα θα θέλαμε, το νήμα θα το φτάσουμε και θα το κόψουμε στο Πασχαλινό τραπέζι και κάπου εκεί ανάμεσα στον οβελία και το κοκορέτσι θα ξεχάσουμε για μια μέρα τα πάντα!!
Αν βέβαια υπάρξει οβελίας και κοκορέτσι, γιατί καλά να μη θες να τα δεις, ούτε να τα μυρίσεις (αν π.χ. είσαι η κόρη μου ή χορτοφάγος), αν όμως δεν είσαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο και δεν το κάνεις από επιλογή τα πράγματα ζορίζουν και η Ανάσταση δεν έρχεται.
Όχι, το θέμα μας δεν είναι το αρνί, είναι που κάποιοι αποφασίζουν ποιοι θα έχουν φαΐ και ποιοι όχι!

Η Μεγάλη εβδομάδα μπήκε,  θα σημαδέψει όμως το επόμενο moodboard.
Ελπίζω μέρα με τη μέρα να πλησιάσουμε στην Ανάσταση.
Να γίνουν πολλές μικρές Αναστάσεις μέσα μας, περιμένοντας εκείνη τη μία.
Και δεν εννοώ του Θεανθρώπου.
Αυτή γίνεται με συνέπεια κάθε χρόνο.
Άλλες είναι οι Αναστάσεις που περιμένουμε πια!
Κι όλο αργούν.....



Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel
Συμμετέχουν τα ιστολόγια:

myStickland
mytripssonblog
beloved-ideas
craftland
smilies*
Άποψη Τέχνης
everydayhappyhome
365 Days of bliss
  Κερασόπιτες


Με το παιχνίδι των λέξεων έμεινα λίγο πίσω στην κλήρωση για το giveaway...θα του δώσω μια μικρή παράταση μέχρι το τέλος του μήνα!!

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Βαμμένα κόκκινα....αυγά

Και ξαφνικά μια επιθυμία φουντώνει μέσα μου. 
Αυτή της "δημιουργίας". 
Αποφασίζω να την εκτονώσω φτιάχνοντας διαφορετικά Πασχαλινά αυγά.
Αυγά βαζάκια.
Δε μου λείπουν πολλά.
Μόνο το ταλέντο, τα αυγά, το χρώμα και η θήκη που θα τα βάλω!!
Δηλαδή όλα!
Έχω όμως τα αγριολούλουδα και σπέσιαλ γκεστ σταρ μια "κρίση" φαντασίας που εμφανίστηκε αθόρυβα και αποχώρησε το ίδιο αθόρυβα με την περάτωση του έργου.
Ωχ, έργο είπα,  κι αν με πάρει χαμπάρι η κυβέρνηση την έχω ικανή να μαζεύεται εδώ με καπελάκια εργοταξίου για να υποδεχτεί την ανάπτυξη να ξεπροβάλλει σαν κοτοπουλάκι μέσα από τα αυγά.
Το μόνο που θα δει να ξεπροβάλλει όμως είναι το χαμομήλι που μπορεί και να τους βοηθήσει εδώ που τα λέμε έτσι δυσκοίλιους που τους κόβω.


Παίρνω βαθιές ανάσες, κάνω μισή ώρα γιόγκα για να ηρεμήσω και περιμένω, φτάνοντας πολύ κοντά στην τρέλα, να μαζέψω αυγά. Τα τσόφλια δηλαδή, γιατί το μέσα, ειδικά σε μένα, είναι τελείως άχρηστο.
Κάποιοι έφαγαν αυγά με το ζόρι (είδαν το μάτι μου που άστραφτε) κι εγώ παίρνω επιτέλους τα πολυπόθητα τσόφλια.
Τα πλένω όσο πιο προσεκτικά μπορώ και προχωρώ να αντιμετωπίσω το επόμενο πρόβλημα.
Χρώμα;....
Τι θα κάνω με το χρώμα;
Πού θα βρω Κυριακάτικα;
Τότε, τσαφ!...ένα λαμπάκι άναβει μέσα στο μυαλό και λούζει τα πάντα στο χρυσαφί του φως (ναι χρυσαφί ήταν). Ακόμα βλέπω τη λάμψη του όταν κλείνω τα μάτια.
Μετά βραχυκύκλωσε κι έκαψε τις ασφάλειες, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.
Αν κι από εκείνη τη στιγμή νιώθω ένα κενό. Κάτι μου λέει πως αντάλλαξε τη δική του λάμψη με τη δική μου διαύγεια, αλλά ποιος δίνει σημασία;
Πλαστικό!!!...αυτή τη σκέψη φώτισε τόσο ξεδιάντροπα εκείνο το φως...
Ναι, ναι, σωστά μαντεύετε! 
Αυτό που βάφουμε τους τοίχους εννοώ και που μου είχε περισσέψει από άλλες "δημιουργίες"...χμμμ...τώρα που το σκέφτομαι να μια καριέρα για μένα. Άνετα θα μπορούσα να γίνω μπογιατζής, αλλά ποιος βάφει σπίτια τώρα; Εδώ τα αυγά δυσκολευόμαστε να βάψουμε.
Αλλά ας το αφήσω αυτό. Θα το σκεφτώ αύριο ως άλλη Σκάρλετ.
Το πλαστικό, που λέτε, κάνει τα αυγά καταπληκτικά!
Αν δεν ήταν επικίνδυνο για την υγεία θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα, αντί για τις κλασσικές βαφές, ή τις υπόλοιπες τεχνοτροπίες, αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ!! δεν τρώγεται...μόνο διακοσμεί και κατά προτίμηση άδεια αυγά!!



Τελειώνω το βάψιμο με μεγάλη επιτυχία και λόγω της θερμοκρασίας στεγνώνει και γρήγορα.
Και τότε την πόρτα χτυπά το τελευταίο θεματάκι...
Πού θα βρω θήκη;
Το λαμπάκι ανάβει μια τελευταία φορά, τρεμοσβήνει και ρίχνει ένα φωτάκι τόοοοσο δα σαν από λυχναράκι, για να μου "δείξει" ένα πήλινο πριν καεί.
Ακόμα μυρίζω καμένο κι ελπίζω να μην είναι δείγμα εγκεφαλικού, αλλά ύψιστης τέχνης και εξυπνάδας.
Στο πήλινο μπαίνουν πετρούλες (ναι, ξέρω έχω ρημάξει όλες τις παραλίες, αλλά μην μου κάνετε χρονιάρες μέρες καταγγελία στην Greenpeace). 
Τα αυγά μου τακτοποιούνται με μεγάλη προθυμία μέσα, κι αναστενάζουν από ανακούφιση που η Οδύσσειά τους έχει λάβει τέλος!


Δέχονται αδιαμαρτύρητα να φιλοξενήσουν πολλούς συνδυασμούς λουλουδιών.
Το αποτέλεσμα του κατάλευκου με το κόκκινο, τα ικανοποιεί περισσότερο και μου ζητάνε με λαχτάρα να τα αφήσω με το χιόνι, γιατί λέει τα "φωτίζει".
Υπόσχονται να μην πάρουν άλλες πρωτοβουλίες και να  με αφήσουν να τα στολίζω κατά βούληση όλη την επόμενη εβδομάδα.
Αυτό το αποτέλεσμα απολαμβάνω τώρα!


Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Βράβευση και αποτελέσματα 9ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Μόλις τελείωσε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι με οδηγό τις λέξεις.
Το 9ο παιχνίδι μας έκανε τον κύκλο του και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, αλλά και για την άψογη συνεργασία.
Θα σας παρακαλέσω να μου συγχωρήσετε για άλλη μια φορά τυχόν λάθη. Ελπίζω μόνο να μην έκανα κανένα λάθος στην καταμέτρηση. Τα κοίταξα ξανά και ξανά για να σιγουρευτώ.
Είστε όλοι υπέροχοι και αξίζετε συγχαρητήρια.
Όλες τις ιστορίες και τα ποιήματα τα λάτρεψα και για κάποιο "μυστήριο" λόγο νιώθω περήφανη για κάθε μια ιστορία και για κάθε ένα ποίημα, ξεχωριστά!
Χαίρομαι που η ιδέα της Φλώρας δυναμώνει με τον καιρό κι εμπνέει όλο και περισσότερους.

Φυσικά είμαστε όλοι νικητές και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!



(Όσοι συμμετείχατε μπορείτε να αντιγράψετε το βραβείο και να το βάλετε στο blog σας.)

Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 33 συμμετοχές και η βαθμολογία ήταν πολύ δύσκολη.
Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις τρεις ιστορίες από 33..
Οι λέξεις, που έδωσαν τη μεγάλη όπως αποδείχτηκε έμπνευση, διαλέχτηκαν από τη Μαρία Κανελλάκη τη νικήτρια του 8ου παιχνιδιού μας και ήταν οι: 
χελιδόνι, φωτογραφία, νερό, παιδί, υπόσχεση.

Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν οι  3 νικητές μας. 

Το 1ο χρυσό βραβείο δίνεται
στην Μαρία Κανελλάκη
για την ιστορία της «Αμάν μπαϊλντί…» #2 



Το 2ο αργυρό βραβείο δίνεται 
στην Joan Petra
για την ιστορία της "Με τσαντίζεις"



Το 3ο χάλκινο βραβείο δίνεται 
στην Funky Monkey
για την ιστορία της "Ο πέτρινος πύργος"


Οι νικήτριες θα πάρουν "τιμής ένεκεν" τα παρακάτω δωράκια που είναι φτιαγμένα με πολλή αγάπη από τη Φλώρα.

1η νικήτρια 
Xειροποίητο περιδέραιο από μέταλλο  αλπακά  με πέρλες και φίλντισι.

2η νικήτρια
Xειροποίητη καρφίτσα από μέταλλο  αλπακά   με πέτρες.

3η νικήτρια
Xειροποίητη καρφίτσα από μέταλλο αλπακά με χάντρες. 

Στη συνέχεια ακολουθεί η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας
1. Η άνοιξη θα ξανάρθει   (Meli Kanella)    
2. Ένα χελιδόνι τον Αύγουστο   (ασωτος γιος)   3
3. Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός   (Φλώρα)   1
4. Το παιδί και το χελιδόνι   (Meli Kanella)   10
5. Η άνοιξη αυστηρή   (Fri)   4
6. Αναμνήσεις   (Δελφινάκι) 
7. Το τίμημα της ελευθερίας   (Μαρία Νι)   9
8. 18 & σήμερα   (Gatos Se Oistro)   6
9. Νηπενθή   (Αγριμιώ)   11
10. Το κατόρθωμα   (Πέτρος Κ.)   
11. «Αμάν μπαϊλντί…» #2   (Μαρία Κανελλάκη)   29
12. Ερωτικό   (linaaap)   10
13. Εαρινή συμφωνία   (linaaap)   9
14. Όταν τα χελιδόνια έφυγαν   (evonita)
15. Το άρωμά της   (butterfly)   12
16. Πρώτη φορά πατέρας   (Βαγγέλης Κόκκαλης)   1
17. Ίαν Κόννελι   (Βαγγέλης Κόκκαλης)   1
18. Ο Αυγερινός   (marilise)   
19. Λίγη άνοιξη   (me maria)   12
20. Το δάσος των χελιδονιών   (Πασπαρτού)   3  
21. Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις (Ελύτης)   (Ifigeneia for you)   2
22. Όλα πάνε καλά στο τέλος   (@iris)
23. Άλλη μια νίκη   (@iris)   2
24. Τα ντέρτια της γιαγιάς   (Κλαυδία)   7
25. Τα τρία θαύματα!!!   (Κλαυδία)   2
26. Το Αύριο ας Αργήσει   (Levina Vil)   1
27. Ο πέτρινος πύργος   (Funky Monkey)   13
28. Όσκαρ που συγκινεί   (marronblogger)   4
29. Παρακλητικός κανόνας   (marronblogger)   1
30. Με τσαντίζεις   (Joan Petra)   14
31. Αγάπη μου   (Tina Pippo)   4
32. Τι ωραία περάσαμε με τα χελιδόνια   (Γιαγιά Κασσιανή)   1
33. Το παιδί   (Μίνως - Αθανάσιος Καρυωτάκης)   2

Ο 1ος νικητής, που αυτή τη φορά είναι  η Μαρία Κανελλάκη
θα ψάξει να βρει 5 ουσιαστικά συγκεκριμένα ή αφηρημένα, 
που θα αποτελέσουν τη βάση για τη διεξαγωγή του 10ου παιχνιδιού μας
το οποίο θα ξεκινήσει μέσα σε λίγες ημέρες.
Οι νικητές παρακαλούνται να στείλουν στο μέιλ της Φλώρας  
flora27031960@gmail.com 
τα στοιχεία τους για να παραλάβουν τα δωράκια τους.

Η Φλώρα κι εγώ σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή σας.
Ήρθε λοιπόν η ώρα να παραδώσω το παιχνίδι μας πάλι στη Φλώρα, αφού την ευχαριστήσω, για άλλη μια φορά, για τα υπέροχα ταξίδια που μας επιτρέπει να κάνουμε, αλλά και για την δουλειά της.

Πάμε να ετοιμαστούμε όλοι μας για το 10ο  παιχνίδι!

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Φωτογραφίζοντας...(Days 17-23)...και βραβείο!!

Ένα βραβείο ήρθε μέχρι εδώ διπλό.
Τι δε με πιστεύετε;...Για δείτε!!


H Λίνα από το blog Χωρίς ειρμό που μας βοηθάει και μας λύνει τις απορίες μας στον μυστήριο κόσμο του blogger (και όχι μόνο), και η Κατερίνα από το skepiloges με τις όμορφες δημιουργίες της (και όχι μόνο), μου χάρισαν αυτό το βραβείο που το είχα πάρει κι άλλες φορές.
Τις προηγούμενες φορές, σας έβαλα να τρέχετε μια και σας έστελνα σε άλλες αναρτήσεις που έλεγαν 11 πράγματα για μένα.
Τώρα λέω να πω 11 πραγματάκια...έτσι μικρά, μικρούτσικα...
Κορίτσια σας ευχαριστώ και τις δυο πάρα πολύ!!
Και ξεκινάμε!

1. Λοιπόοον..κάποτε είχα μπει στο Google+ επειδή νόμιζα πως έτσι ο μπλόγκερ θα με άφηνε να ανεβάζω περισσότερες φωτογραφίες μια και είχα ξεπεράσει το όριο.
Αυτό δεν έγινε κι εγώ ασχολήθηκα τόσο, όσο για να καταλάβω πως φωτογραφία από κει δε θα έβλεπα.
Πριν μια δυο εβδομάδες, σκέφτηκα να ασχοληθώ περισσότερο...το πάλεψα λίγο, αλλά δεν κατάλαβα και πολλά...οπότε το άφησα πάλι.
Προς το παρόν δεν ασχολούμαι καθόλου.
Τώρα αν κάποιος θέλει να μοιραστεί τα φώτα του (Λίνα ακούς;) για αυτό το άγνωστο σε μένα χωράφι είναι καλοδεχούμενος.

2. Η διαφήμιση του Τζάμπο δε δείχνει τη ζωή του νεοέλληνα όπως λένε κάποιοι, δείχνει την καρικατούρα μιας ζωής.
Καταρχήν από πότε μπαίνει λεμόνι στο αρνί; Το αρνί είναι από τα λίγα κρέατα που δε θέλουν λεμόνι λέμε!!

3. Νονοί και νονές ΠΡΟΣΟΧΗ!!
Η λαμπάδα καλό είναι να φτάσει στα βαφτιστήρια πριν την Ανάσταση.
Ανήμερα του Πάσχα είτε λαμπάδα πάμε είτε Άη Βασίλη το ίδιο άχρηστα είναι.

4. Λατρεύω τη μυρωδιά αυτής της εποχής. Ο αέρας μυρίζει αλλιώς, ανακατεμένος με τα αρώματα των λουλουδιών και της γης.
Ευλογημένη εποχή! Ούτε παγωνιά ούτε καύσωνας! 

5. Θα το γράψω άλλη μια φορά και για να συμπληρώσω το 5, αλλά και γιατί είναι το όνειρο που δεν έγινε (ακόμα) πραγματικότητα...
Θέλω το δικό μου βιβλιοπωλείο..έχω συνεργάτη, τι συνεργάτη λέω, συνεργατάρα! (Joan) η οποία βρήκε και διακόσμησε το χώρο (ας είναι τα όνειρα καλά) και μας λείπουν όχι τα μυαλά, αλλά τα λεφτά!...άμα περισσεύουν σε κανέναν θα είναι χαρά μας να τα πάρουμε....να σας ξαλαφρώσουμε βρε αδερφέ!

6. Α,  επειδή έχω κι άλλο όνειρο, το οποίο σχετίζεται με τη φωτογραφία και μια καλή φωτογραφική μηχανή καλοδεχούμενη είναι...όχι δε θα πω!

7.  Άντε να σοβαρευτώ και να δηλώσω πως η πρώτη φωτογραφία από όσες ακολουθούν παρακάτω ήταν η αποτυχία της χρονιάς. 
Είχα εντοπίσει τη μυρμηγκοφωλιά σε μια βόλτα με τον Ρίκι (Μπρίκι) και βλέποντας αργότερα το θέμα, στο μυαλό μου καρφώθηκαν κατευθείαν τα μυρμήγκια.
Εκεί μέσα σουλατσάριζαν και μου τριβέλιζαν το κεφάλι ώσπου πήρα τη μηχανή μου και τους έστησα καρτέρι.
Δέκα λεπτά περίμενα, αλλά όπως βλέπετε εκείνη τη μέρα μάλλον είχαν αργία και δεν πολυκυκλοφορούσαν...αφού μου είχε "καρφωθεί" όμως την έβαλα.
Χα!..και τι κατάλαβα;
Πάτωσε!

8. Ούτε η δεύτερη πήγε καλύτερα...ήταν τραβηγμένη και από μακριά...
Δυο αποτυχίες στη σειρά!

9. Ακολούθησε το προσωπικό μου Βατερλώ....
Είχα φωτογραφίσει κουμπιά (τέτοια ήθελε η πρόκληση), αλλά η επιλογή μου ήταν πάλι η χειρότερη!!

10. Το μπαλόνι (το οποίο έσκασε ξαφνικά μια μέρα κάνοντάς μας να πεταχτούμε λες και μας βομβάρδιζαν) και η φωτιά καλές ήταν....αλλά....

11. ...αυτό που με ξετρέλανε ήταν η κίνηση των αυτιών του Μπρίκι στο blurry...χμμ...τους άλλους όχι και τόσο, αλλά αυτή τη φωτογραφία την ευχαριστήθηκα!

Day 17...busy

Day 18...hello!    

Day 19...button

Day 20...in my mind

Day 21...fire

Day 22...blurry

Day 23...time
Καιρός για παπαρούνες έγραψα στη σελίδα της fat mum, αλλά αυτό που είχα κατά νου ήταν ο καιρός που περνάει, όπως αυτός φαίνεται στα μπουμπούκια που δεν άνοιξαν ακόμα, στο λουλούδι που στέκεται νέο κι όμορφο και σε κείνο που ο χρόνος λύγισε...περνάει ο καιρός και αυτές οι παπαρούνες μου θύμισαν μια εικόνα που είχε η γιαγιά μου με μια γυναικεία φιγούρα που απεικονίζονταν σε όλα τα στάδια της ζωής της..
Μωρό, κορίτσι, γυναίκα, ηλικιωμένη με το μπαστούνι της...
Μην τρομάζετε..είχε κι άλλα στάδια ανάμεσα σε κείνο της γυναίκας και της γιαγιάς!!



Με το παιχνίδι των λέξεων έμεινα λίγο πίσω στην κλήρωση για το giveaway...θα του δώσω μια μικρή παράταση μέχρι το τέλος του μήνα!!

Και μην ξεχνάτε..μέχρι και την Παρασκευή μπορείτε να βαθμολογείτε στο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Οι ιστορίες είναι εδώεδώεδώ κι εδώ!

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

Και ήρθε μια πεταλούδα (Weekly Moodboard 16)


Πόση κακία μπορεί να χωρά μια καρδιά;
Πώς μπορεί να μετράει μόνο με το χρήμα;
Γιατί υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που το παίζουν κακόμοιροι, ενώ ταυτόχρονα κάνουν μασούρια;
Κι αν ένας τέτοιος άνθρωπος έχει και μια σχέση μαζί σου (μακρινή σχέση που έμεινε σαν κακή κληρονομιά από παλιό, ηλίθιο λάθος), τότε τι κάνεις;
Τον φτύνεις και ξεμπερδεύεις ή κάνεις για άλλη μια φορά το κορόιδο;
Αλλά γιατί να κάνεις το κορόιδο;
Τον φτύνεις και ξεμπερδεύεις.
Τον αφήνεις να ζήσει την κακόμοιρη ζωή του, για όσο, μέχρι να την παραδώσει μαύρη σαν την πίσσα στον έξω από δω να τη βάλει σε περίοπτη θέση στην κόλαση.
Όπως καταλάβατε η διάθεση αυτή την εβδομάδα έπιασε πάτο.
Κι επειδή τέτοιοι άνθρωποι είναι πολλοί γύρω μας, ας τους γυρίσουμε την πλάτη πριν μας γυρίσει το μάτι, γιατί τότε....χα!...άσε καλύτερα!!
Οφείλουμε στον εαυτό μας να περιφρουρήσουμε και την ψυχή μας και την ηρεμία μας.
Αφήνω πίσω μου τα ανθρωπάκια και σηκώνω το βλέμμα στον ουρανό!

Και η διάθεση φτιάχνει....
Και τότε, πάνω στην ώρα, έρχεται μια πεταλούδα γεμάτη αγάπη από μακριά για να πάρει την ψυχή να φτερουγίσουν μαζί.
Να αγγίξουν έτσι χορεύοντας τον ουρανό.
Πόση αγάπη μπορεί να κουβαλήσει μια πεταλούδα;
Πώς μηδενίζει την απόσταση κι έρχεται πετώντας να κρατήσει τις ισορροπίες;
Να θυμίσει πως η κοινωνία μας δεν είναι αυτός ο ένας, ούτε οι άλλοι που βάφουν με αίμα τις φράουλες και ξαναζωντανεύουν τη δουλεία σαν νοσταλγοί μιας μαύρης εποχής.
Είμαστε κι εμείς...και είμαστε περισσότεροι!!
Ελένη μου σε ευχαριστώ πολύ!!



Και δυο πεταλούδες που κατάφερα να πιάσω με το φακό λίγο πριν χαθούν χορεύοντας!


Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel
Συμμετέχουν τα ιστολόγια:
myStickland
mytripssonblog
beloved-ideas
craftland
smilies*
Άποψη Τέχνης
everydayhappyhome
365 Days of bliss
  Κερασόπιτες


Με το παιχνίδι των λέξεων έμεινα λίγο πίσω στην κλήρωση για το giveaway...θα του δώσω μια μικρή παράταση μέχρι το τέλος του μήνα!!

Και μην ξεχνάτε..μέχρι και την Παρασκευή μπορείτε να βαθμολογείτε στο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Οι ιστορίες είναι εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ!

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

1η ανάρτηση ιστοριών 9ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Έφτασε η στιγμή να απολαύσετε κι εσείς τις ιστορίες και τα ποιήματα που μέχρι τώρα απολάμβανα μόνο εγώ.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους δείξατε και σε μένα την ίδια εμπιστοσύνη που δείχνετε στη Φλώρα και στείλατε τόσο όμορφες συμμετοχές.
Ίσως έγιναν κάποια λαθάκια στη μεταφορά ελπίζω όχι μεγαλύτερα από κάποια διαστήματα και θα ήθελα να με συγχωρέσετε γι΄αυτά.
Η αλήθεια είναι πως έχω πολύ άγχος κι αυτό δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος.

Βρισκόμαστε πια στην πολυπόθητη (καλά μια πλάκα έκανα) ώρα της βαθμολογίας!

Οι βαθμοί που πρέπει να βάλετε είναι 3,2,1 ξεκινώντας από το 3 για την καλύτερη κατά τη γνώμη σας ιστορία και φτάνοντας στο 1 για την τρίτη κατά σειρά.
Για την αποφυγή αδικιών είναι υποχρεωτικό να βαθμολογηθούν 3 ιστορίες.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε δυο ιστορίες με τον ίδιο βαθμό.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

Αυτή τη φορά δε θα βαθμολογήσω επειδή γνωρίζω καλά τις ιστορίες και ποιος τις έγραψε.
Η Φλώρα όμως δεν γνωρίζει. Της έστειλα τις ιστορίες πριν λίγο για να μπουν και στο TEXNIS STORIES, αλλά δεν ξέρει ποιος τις έγραψε και φυσικά θα βαθμολογήσει.

Τις βαθμολογίες θα τις γράψετε με σχόλιο κάτω από αυτή την ανάρτηση.

Η Φλώρα μας που είναι η ψυχή του παιχνιδιού που όλοι αγαπήσαμε, θα ήθελε (κι εγώ θα το ήθελα εδώ που τα λέμε) να ακούσει τα σχόλιά σας για το παιχνίδι.
Κάπου εδώ σας αποχαιρετώ και σας αφήνω να βαθμολογήσετε με την ησυχία σας
μέχρι και την Παρασκευή 26/4/2013
Το Σάββατο 27/4/2013 θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 9ου παιχνιδιού μας!


Έχουμε 33  ιστορίες  και ποιήματα μια και οι λέξεις: 

χελιδόνι, φωτογραφία, νερό, παιδί, υπόσχεση, έφεραν μεγάλη έμπνευση!
Μοιράστηκαν σε 4 αναρτήσεις και ακόμα παλεύω με τις γραμματοσειρές....ελπίζω να φτάσω σε ένα όμορφο αποτέλεσμα γρήγορα.


Ιστορίες 1-10




1. Η Άνοιξη θα’ρθει πάλι
Μέρες τώρα κάθεται στην βεράντα στην κουνιστή της πολυθρόνα και αγναντεύει τον κήπο σιωπηλή. Στα χέρια της κρατάει μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία, φθαρμένη από το πέρασμα των χρόνων και ελαφρώς τσαλακωμένη.

-Κυρά Σοφία να σας φέρω λίγη λεμονάδα?

Ένα αρνητικό γνέψιμο είναι αρκετό για να κάνει την γυναίκα να απομακρυνθεί από κοντά της.

-Πάλι δεν θέλει τίποτα?

-Αρνήθηκε ακόμα μια φορά και το φαγητό της ούτε που το άγγιξε. Ας ελπίσουμε πως δεν θα κρατήσει για πολύ αυτή η κατάσταση. Φοβάμαι πως θα πρέπει να ειδοποιήσω τα παιδιά της αν και...

Την συζήτηση διέκοψε το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα επάνω στο γραφείο.

Οι μέρες περνούσαν γρήγορα αλλά για την κυρά Σοφία κυλούσαν αργά και βασανιστικά. Στην γωνία της ξύλινης βεράντας με τις άσπρες τάβλες, εκεί που ενώνεται ο τοίχος με την κεραμοσκεπή, έχουν έρθει και φωλιάσει οι «προάγγελοι της Άνοιξης», δύο όμορφα χελιδόνια. Η όλη διαδικασία με τα χελιδόνια να φέρνουν και από ένα ξυλαράκι με λίγη λάσπη σε κάθε τους διαδρομή απέσπασαν την προσοχή της. 

- Σοφία σου έχω πει εκατό φορές να μην πετάς πέτρες στην φωλιά. Είναι φίλοι του σπιτιού και φέρνουν γούρι. Πόσες φορές θα σου πω να αφήσεις τα χελιδονάκια ήσυχα? Να θυμάσαι πως τα χελιδόνια πάντα φέρνουν μαζί τους την Άνοιξη.

Η μικρή Σοφία μουτρωμένη από το μάλωμα της μητέρας της έμεινε να κοιτάει την μικρή φωλιά  και τα χεράκια της χαλάρωσαν τόσο που από μέσα τους γλίστρησαν τα πετραδάκια στο πάτωμα.

-Μανούλα αν τους βάλω λίγο νερό σε ένα μπολάκι να έχουν να ξεδιψάνε θα με αγαπήσουν περισσότερο?

-Να είσαι πάντα καλή και ευγενική με όλους και με όλα και τότε να δεις πόσο θα σε αγαπάνε!

Γέλια και φωνές ακούστηκαν πίσω από το σπίτι και η πόρτα της αυλής άνοιξε διάπλατα από τους φίλους της.

-Άντε Σοφία πάμε και μας περιμένουν να παίξουμε κρυφτό! Έλα μην αργείς!

Άρχισαν να την τραβάνε από τα χέρια και να την σπρώχνουν προς την πόρτα.

Τότε η μητέρα της έτρεξε από την κουζίνα σκουπίζοντας τα χέρια της επάνω στην ποδιά και κρατώντας την φωτογραφική μηχανή, δώρο του άντρα της για τα γενέθλιά της, τους φώναξε να περιμένουν.

-Σταθείτε μια στιγμή να σας βγάλω μια φωτογραφία! Σοφία παιδί μου στάσου στην μέση να φαίνεσαι καλά, στρώσε και τα μαλλιά σου που πετάνε!

Έτσι όπως στάθηκαν στην αυλή η μικρή χελιδονοφωλιά χώρεσε και αυτή στην φωτογραφία μαζί με όλα τα χαμόγελα των φίλων της.

Οι φίλοι της που πάντα στάθηκαν κοντά της και δεν την άφησαν μόνη της ούτε στιγμή. Ήταν δίπλα της όταν παντρεύτηκε, όταν έκανε παιδιά, όταν απέκτησε εγγόνια, όταν έχασε τον άντρα της από καρδιά. Ποτέ δεν έμεινε μόνη, ποτέ μέχρι τώρα. Χάθηκαν και εκείνοι με το πέρασμα των χρόνων.

Έσφιξε την φωτογραφία στα χέρια της και τότε θυμήθηκε την υπόσχεση.

-Μητέρα μην ανησυχείς, εμείς θα είμαστε πάντα κοντά σου, θα ερχόμαστε να σε βλέπουμε. Δεν θα μείνεις μόνη σου, στο υποσχόμαστε.

«Τα χελιδόνια φέρνουν την Άνοιξη...» συλλογίστηκε και έστρεψε  το βλέμμα της προς την μεγάλη πόρτα «...και η Άνοιξη θα φέρει όσους με αγάπησαν».


2. Ένα χελιδόνι τον Αύγουστο

Είχε φτάσει 33 βαθμούς, ντάλα μεσημέρι.

Η άσφαλτος έκαιγε κι εγώ ξυπόλητος,

έτρεχα να φτάσω στο σπίτι της θείας Νίνας.

Από τη φωνή της κατάλαβα ότι τα νέα ήταν άσχημα.

Όσο μπορεί να καταλάβει ένα 15χρονο παιδί.

Καθώς έφτανα στην κατηφόρα που ήταν το σπίτι της,

είδα ένα χελιδόνι.

Απόρησα.

Τι θέλει το χελιδόνι Αύγουστο μήνα στο νησί;

Με ακολουθούσε μέχρι την πόρτα της  θειας.

Άρη παιδί μου, α!

Έφυγε ο μπαμπάς

και με σφιχταγκάλιασε.

Με λυγμούς!

Ένιωσα ζάλη, λιποθύμησα.


Ένας ουρανός κόκκινος σαν ηλιοβασίλεμα.

Και το χελιδόνι..


«…Ένα νερό, το παιδί, το παιδί ...»

Συνήρθα  μπερδεμένος,

όλη η οικογένεια ήταν από πάνω μου.

Τους έβλεπα ανάποδα.

Και πιο ψηλά στον ουρανό,

Το χελιδόνι!


15 χρόνια μετά…

Κοιτάω τη φωτογραφία μας.

Εκείνο το γλέντι της καθαρής δευτέρας.

Μου χαμογελάς κι εγώ κοιτώ το φακό.


Θέλω να κλάψω τώρα!
Αλλά όχι, δε θα το κάνω.

Θα κρατήσω την υπόσχεση που σου έδωσα

μετά το κλικ της φωτογραφίας…

«Να χαμογελάς  μικρό ..»,

μου είχες πει.

Χαμογέλαω πατέρα!


3. Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός

Κόρη ψηλή και λυγερή, βλέμμα απαλό σαν χάδι

στα κρινοδάχτυλα κρατά σαΐτα με χρυσό υφάδι

κι υφαίνει διάφανο πανί, που πάνω  έχει δυο κλαδιά

γεμάτα  μ’ άνθη πορφυρά και φύλλα πλούσια λαδιά.


Κι εκεί στο δεύτερο κλαδί δυο
 χελιδόνια κεντημένα

γλυκά φιλιούνται και μιλούν χαρούμενα κι ερωτευμένα.

Τώρα με τις χρυσοκλωστές κεντάει  το «σε λατρεύω,

στον ύπνο και στον ξύπνιο μου ψάχνω και σε γυρεύω»


Τα όνειρά της προσπαθεί πάνω ν’ αποτυπώσει

γιατί έχει αισθήματα κρυφά και μια λαχτάρα τόση

για ένα αγόρι που περνά έξω απ’ το παραθύρι

κι είναι λεβέντης να τον πιείς νερό μες’ το ποτήρι.


Γυρνά και τη γλυκοκοιτά, σκοπό αγάπης 
 της σφυρά

κι εκείνη λιώνει σαν κερί που ‘πεσε μέσα στην πυρά.

Φωτογραφία του φυλάει, και όταν πια βραδιάζει

λάβα καυτή  που χύνεται, φωτιά που  λαμπαδιάζει.


Φιλιά της δίνει φλογερά και την χαϊδεύει τρυφερά,

κι εκεί μέσα στην αγκαλιά και τα δυο μπράτσα τα γερά

της λέει αγάπης κι έρωτα λόγια και  υποσχέσεις

και ότι είν’ αυτή η πιο  δυνατή σχέση μέσα στις σχέσεις.


Πως ο Θεός τους έπλασε τον ένα για τον άλλο

κι ήταν αυτό και για τους δυο της τύχης το ρεγάλο

φαμίλια για να φτιάξουνε, παιδιά να αποκτήσουν

την ευτυχία της ζωής μαζί να κατακτήσουν.


Και κάνουν όνειρα τρελά να χτίσουνε μία φωλιά

και δεν την νοιάζει η γειτονιά και τα κρυφά κουτσομπολιά,

της μάνας και του κύρη της η άποψη κι η γνώμη

και του στενού του κύκλου τους  τα ήθη και οι νόμοι.


Τα λόγια κι η κακογλωσσιά και όλες οι κατάρες

η φασαρία, το κακό, οι μπόρες κι οι αντάρες

που προκαλεί η πεθερά και μαίνεται σαν ταύρος

και ο κακός ο πεθερός που είναι σκληρός και λάβρος.


Δεν την πτοούν  και προχωρά, βασίζεται στη ρήση

που απ’ τα χρόνια τα παλιά παντού έχει ηχήσει

και είναι λόγος  ισχυρός, πάνσοφος μα και βροντερός

«Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός τύφλα να’ χει ο πεθερός». 


4. Το παιδί και το χελιδόνι

-Τι είσαι εσύ;

-Εγώ είμαι ένα παιδί. Εσύ τι είσαι;

-Εγώ είμαι ένα χελιδόνι.

-Πως μπορείς και μιλάς; Τα χελιδόνια μιλάνε;

-Είμαι διαφορετικό από τα άλλα χελιδόνια για αυτό και δεν με κάνουν παρέα. Με κοροϊδεύουν που έχω ανθρώπινη λαλιά και δεν κελαηδάω όπως εκείνα. Εσύ γιατί κάθεσαι εδώ μόνος σου;

-Γιατί και εμένα δεν με κάνουν παρέα τα υπόλοιπα παιδιά. Με κοροϊδεύουν που έχω μόνο ένα χέρι και δεν μπορώ να παίξω με την μπάλα τους.

-Και τι έγινε που δεν έχεις χέρι; Και εγώ δεν έχω χέρια αλλά μια χαρά τα καταφέρνω. Να κοίτα...

Με ένα πέταγμα το μικρό χελιδόνι πήγε στο πάρκο και γύρισε κρατώντας στο στόμα του μερικά κλαδάκια και τα άφησε δίπλα στο παιδάκι.

-Βλέπεις αυτά τα κλαδιά; Με το στόμα μου τα φέρνω και χτίζω το σπίτι μου. Να εκεί ψηλά σε εκείνο το σπίτι είναι η φωλιά που ετοιμάζω, την βλέπεις; Αν μπορώ εγώ να κάνω τόσα μόνο με το στόμα μου τότε μπορείς και εσύ.

-Τι καλά! Μακάρι να μπορούσα και εγώ να καταφέρω κάτι με το ένα μου χέρι. Όλα δύσκολα μου φαίνονται...

-Μπορείς! Να πήγαινε στην βρύση απέναντι και άνοιξέ την. Βάλε την χούφτα σου κάτω από το νερό και κράτησέ την σφιχτά κλεισμένη για να μπορέσω να πιω.

Το παιδάκι έτρεξε προς την βρύση, την άνοιξε και βοήθησε το χελιδόνι να ξεδιψάσει από την χούφτα του.

-Βλέπεις που τα κατάφερες; Όλα τα μπορείς αρκεί να το θέλεις πραγματικά!

-Τα κατάφερα! Είμαι πολύ χαρούμενος που σε βοήθησα! Θέλεις να γίνεις ο φίλος μου;

-Τέλεια ιδέα! Θα είμαι ο φίλος σου και θα σου κάνω παρέα κάθε μέρα! Μόνο που... δεν μπορώ να μείνω για πάντα εδώ...

-Γιατί δεν μπορείς;

-Γιατί όταν χειμωνιάζει και κάνει κρύο τα φτερά μας δεν μπορούν να μας προστατέψουν. Οπότε αναγκαζόμαστε να πετάξουμε μακριά, σε χώρες που είναι πιο θερμές. Αν μείνω εδώ θα πεθάνω από το κρύο...

-Όχι, δεν θέλω να πεθάνεις! Είσαι ο μοναδικός και ξεχωριστός μου φίλος. Δεν θέλω να σε χάσω! Δηλαδή, θα μπορέσω να σε ξαναδώ όταν θα ζεστάνει πάλι ο καιρός;

-Στο υπόσχομαι πως κάθε που θα έρχεται η Άνοιξη θα είμαι εδώ να σου κάνω παρέα! Θέλω όμως να μου κάνεις μια μικρή χάρη...

-Ζήτησε μου ότι θες και εγώ θα το κάνω!

-Δεν έχω δει ποτέ πως είναι ο χειμώνας και θα ήθελα πολύ να δω και να μάθω. Θέλω όσο θα λείπω μακριά να μου βγάζεις φωτογραφίες να βλέπω πως είναι τον χειμώνα ο τόπος ετούτος.

-Θα προσπαθήσω να σου βγάλω όσες περισσότερες μπορέσω. Αυτή είναι η δικιά μου υπόσχεση!

Έτσι πέρασαν οι μήνες, τα χρόνια και το παιδί με το χελιδόνι μεγάλωσαν τηρώντας τις υποσχέσεις τους. Όμως, εκείνη την Άνοιξη, το χελιδόνι δεν επέστρεψε ξανά. Το παιδί, που ήταν πια ένας μεγάλος και όμορφος νέος, συνέχιζε να βγάζει φωτογραφίες πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή το χελιδόνι θα επιστρέψει. Το ένα του χέρι δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο και εξελίχτηκε σε έναν από τους πιο γνωστούς φωτογράφους. Οι φωτογραφίες του με χελιδόνια εξακολουθούν να εντυπωσιάζουν ακόμα και σήμερα.


5. Η άνοιξη αυστηρή

Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη, ούτε μια μυγδαλιά, ούτε μια βοκαμβίλια! Και πώς να την εφέρουν δηλαδής; Τι νομίζετε είναι η άνοιξη; Καμιά αλαφροΐσκιωτη; Καμιά ανεμοπαρμένη; Καμιά κοπελούδα που παρασύρεται κι όπου την καλούνε σηκώνεται και πάει;

Η άνοιξη κρύβεται μέσα σε ροζ ανθισμένες πασχαλιές, πίσω από το γαλάζιο του ουρανού, μέσα στις παπαρούνες των κάμπων, στους ήχους από τιτιβίσματα πουλιών, μοιάζει ανέμελη σαν τα χαμόγελα παιδιών. Μπορεί έτσι να ήθελε να είναι, ποιος την ξέρει;

Μα είναι γυναίκα πολύ δυναμική! Πώς άλλωστε θα έβρισκε το θάρρος να τα βάλει με τον παλιό-χειμώνα; Δυναμική, θαρραλέα, με υπομονή, σπρώχνει τη μιζέρια έξω από την πόρτα, «περάστε καλή μου, μη σας κρατάμε άλλο!», ρίχνει διακριτικά αλάτι πίσω από την καρέκλα της κατήφειας.

Όχι, καλέ όχι, δεν της αρέσει η μοναξιά, μόνο που προτιμάει άλλου είδους παρέα. Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να’ ρθεί, θα πρέπει να αφήσεις και μιαν αχτίδα ελπίδας κάπου να βολευτεί και στην ιδέα της αλλαγής χώρο για να φωλιάσει.

Δεν ξέρω ποια φτάνει πρώτη και ποια ακολουθεί, μη με ρωτάτε. Όλες τους κοπέλες όμορφες, σαν τα γάργαρα νερά όλες. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, θα δεις! Κι ετοιμάζουν και φέρνουν μαζί αποσκευές, γιομάτες από ζεστασιά, κι έρχονται και τρυπώνουν σε ψυχές και σε μυαλά. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, χάρμα θα είναι, όλες τους μοντέλα για φωτογραφία, θα δεις!

Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να΄ρθεί. Είναι όμως γυναίκα πολύ δυναμική, θέλει πείσμα για να την πείσεις, κι επιμονή! Νομίζεις ζητάει πολλά, ναι;

Αν την κοιτάξεις όμως στα μάτια, αληθινά, προς Θεού όχι επιφανειακά, θα το καταλάβεις· σου δίνει μιαν υπόσχεση και βγαίνει αληθινή. Θα ανθίσουν τα χαμόγελα σου λέει, θα γεμίσει η ψυχή χρώματα κι αρώματα σου λέει. Κι αυτό δεν είναι πράγμα διόλου απλό!

Μπορείς τώρα να το καταλάβεις; Θέλει δουλειά η άνοιξη να’ ρθεί, πώς άλλωστε να ξεβολευτεί μόνο και μόνο για να μην κακοκαρδίσει ένα χελιδόνι;


6. Αναμνήσεις

Υπήρξαν οι καλύτεροι φίλοι. Ήταν ο καλύτερός της φίλος. Ήταν η καλύτερή του φίλη. Περνούσαν τόσο όμορφα μαζί! Από μικρά παιδιά ήταν μαζί. Έπαιζαν κάθε μέρα μαζί, τραγουδούσαν, χόρευαν, γελούσαν. Μαζί σε όλα, στα καλά και στα άσχημα. Τα μοιράζονταν όλα.

Ένα πρωινό όμως, εντελώς ξαφνικά, της είπε ότι θα φύγει από το χωριό μαζί με τους γονείς του.

«Θα φύγουμε από το χωριό, όμως δεν θα χαθούμε.

Κάποια μέρα θα συναντηθούμε ξανά. Να με περιμένεις. Κάποια άνοιξη μαζί με τα χελιδόνια, θα ‘ρθω κι εγώ! Έχεις την υπόσχεσή μου.!»

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε, δεν τον ξαναείδε. Δεν έπαψε ποτέ να τον σκέφτεται, να τον περιμένει. Ήταν ο καλύτερός της φίλος, ο μοναδικός, ο ξεχωριστός. Το μόνο που είχε να θυμάται απ’ αυτόν ήταν μια φωτογραφία με τους δυο τους μικρά παιδιά μπροστά στην αγαπημένη τους λιμνούλα, όπου κάθε απόγευμα περνούσαν πολλές ώρες εκεί, παίζοντας στα νερά της.


7. Το τίμημα της ελευθερίας
Μίσιγκαν 1985.

Ο κύριος Άλμπερτ έβγαλε διστακτικά την φωτογραφία από την δερμάτινη ταλαιπωρημένη τσάντα του. Την έδωσε στον μαθητή του πρώτου θρανίου.

-Να την δείτε όλοι σας, είπε φωναχτά.

Ήξερε ότι ρίσκαρε ακόμα και την θέση του για αυτό που έκανε. Αλλά ακολούθησε την συνείδησή του.

-Για αυτή την εικόνα μου παιδιά μου κάποια άλλη εποχή κυνηγήθηκα.

Απεικόνιζε εκείνον νεαρό παιδί μαζί με μια έγχρωμη κοπέλα. Ήταν μια φωτογραφία θαλάμου ασπρόμαυρη.

Τα παιδιά κοιτάχτηκαν με απορία. Έγχρωμα και λευκά.

-Στην χώρα μας κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, η συναναστροφή ενός λευκού με μια μαύρη ήταν απαγορευμένη. Ούτε καν νερό δεν πίναμε από την ίδια βρύση.

-Η γυναίκα σας είναι αυτή! Αναφώνησε κάποιος τολμηρά.

-Ναι Άντονι, είναι η κυρία Άννυ, είπε ξαφνιασμένος ο δάσκαλος.

Τα παιδιά με το βλέμμα τους του έκαναν νόημα να συνεχίζει.

-Εκείνη την μέρα της έδωσα μια υπόσχεση. Να μην την αποχωριστώ με όποιο τίμημα. Περάσαμε πολύ δύσκολα. Στιγματιστήκαμε. Ούτε τρόφιμα δεν μας πουλούσαν. Στο σχολείο με πήραν με το ζόρι. Δεν είχαν άλλη επιλογή. Ήμουν ο μοναδικός δάσκαλος στην περιοχή. Όμως ποτέ δεν κάναμε πίσω. Η αγάπη κέρδισε το μίσος.

-Τι πείραζε κύριε, ρώτησε η Πάτυ.

-Δεν πείραζε παιδί μου, απλά οι άνθρωποι καμιά φορά αρνούνται να δουν τα ψεγάδια του εαυτού τους και έτσι ψάχνουν τα ψεγάδια των άλλων. Προσπαθούν να επιβληθούν, να καταπιέσουν, να στερήσουν την ελευθερία του άλλου, γιατί μόνο έτσι θα νιώσουν σπουδαίοι. Δεν μπορούν αλλιώς. Είναι ανίκανοι.

-Εσείς όμως κύριε πληρώσατε ακριβά το τίμημα της ελευθερίας, είπε σκεφτική η Πάτυ.

-Πάντα η ελευθερία θα είναι δύσκολη, αλλά πάντα θα σε ανταμείβει με τα καλύτερα. Έχω σήμερα δύο κόρες. Θα μπορούσα να περάσω άλλα τόσα για να τις έχω. Η ελευθερία όμως ξεκινά από απλά πράγματα. Ξεκινά από το σπίτι, από τις φιλίες που έχετε, ξεκινά από αυτήν εδώ την τάξη…

-Τι είναι ελευθερία κύριε, τον ρώτησε διακόπτοντάς ο Άντονι.

Ο δάσκαλος εξεπλάγην από τις ερωτήσεις των παιδιών, αλλά παράλληλα χάρηκε.

-Ελευθερία παιδιά μου είναι να αγαπάς όλους τους ανθρώπους. Να πονάς και να σέβεσαι τον διπλανό σου.

-Άρα σκλαβιά είναι το μίσος κύριε! Φώναξε ο Άντονι.

-Άρα η αγάπη είναι ελευθερία! Πρόσθεσε η Πάτυ.

-Ακριβώς παιδιά μου, είπε περήφανος και συγκινημένος για τους μαθητές τους ο δάσκαλος.

Για λίγο κανείς δεν μιλούσε. Λες και όλοι τους επεξεργαζόντουσαν την συζήτηση.

Την σιωπή την έσπασε ο Νιλ.

-Ο μπαμπάς μου λέει ότι ένας λευκός δεν μπορεί να αγαπήσει μια νέγρα γιατί τα παιδιά τους θα βγουν ασπρόμαυρα, είπε χαμηλόφωνα.

Ένα χελιδόνι έπεσε με δύναμη στο παράθυρο. Τα παιδιά τρόμαξαν. Στάθηκε για λίγο ζαλισμένο στο περβάζι και ξαναπέταξε μακριά.

-Ωραίο είναι το ασπρόμαυρο, ψέλλισε ο Άντονι.


8. 18 και σήμερα
   Ημέρα Τετάρτη και μόλις έχω μπει σπίτι κατάκοπος απ’τη δουλειά. Αντικρίζω τη μάνα μου στενοχωρημένη και τρέχω να δω τι συμβαίνει.
-Τι έγινε μάνα; Ποιος σε στενοχώρησε;
-Κανείς παλικάρι μου... Να αυτό το γράμμα...
Το παίρνω στα χέρια μου και τι να δω; Στο πάνω μέρος της σελίδας «Ελληνικός Στρατός» με κεφαλαία γράμματα. Έπρεπε σε 20 μέρες να παρουσιαστώ και από πολίτης να γίνω πλέον το περήφανο νιάτο της πατρίδας μου!

Μέχρι να φύγω η μάνα μου μες στη θλίψη. Κάθε τρεις και λίγο της εξηγούσα πως δεν πάω στον πόλεμο αλλά φαντάρος όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Όμως, ότι και να έκανα, ότι και να έλεγα, η γνώμη της δεν άλλαζε. Απ’την πρώτη μέρα που ήρθε το μαντάτο όλο έλεγε:

«Θέλω να μου δώσεις μια υπόσχεση. Να τρως εκεί που θα είσαι. Μη μείνεις μισός, μην πέσεις κάτω γιατί θα πεθάνω!» Εγώ απλά χαμογελούσα και της υποσχόμουν για εκατοστή φορά πως θα τρώω και να μην ανησυχεί.
          Πέρασαν οι μέρες γρήγορα, ούτε που κατάλαβα πως...Έφυγα απ’το σπίτι για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μου. Είχα δηλώσει βλέπεις εθελοντής για να τελειώσω γρήγορα και να προχωρήσω στη ζωή μου χωρίς να έχω την εκκρεμότητα του στρατού. Με αποχαιρέτησε μες στα δάκρυα και στις αγκαλιές και εγώ προσπαθούσα να κρατήσω τα δικά μου, μα ο κόμπος στο λαιμό ανεβοκατέβαινε.
«Όπως είπαμε, να τρως!!», φώναζε όπως έφευγα και ο κόμπος που είχα έφυγε τελικά και γέλασα. Ήθελε να με συνοδέψει να μην είμαι μόνος μου και προσπαθούσε να με πείσει λέγοντας μου πως όλοι πάνε με τους γονείς τους, αλλά εγώ της έλεγα πως δεν χρειάζεται, θα τα καταφέρω, δεν είμαι πια παιδί.
          Έφτασα μετά από πολλές ώρες ταξιδιού στον τόπο που παρουσιαζόμουν. Μια τεράστια πύλη και απ’εξω κόσμος μαζεμένος, μανάδες και πατεράδες και παιδιά σαν εμένα, το ίδιο αγχωμένα. Ένα βουητό από φωνές, συζητήσεις και γέλια μαζί! Κάθισα σε ένα παγκάκι, άφησα το μπλε σάκο δίπλα μου και άναψα ένα τσιγάρο. «Τελικά είχες δίκιο ρε μάνα»συλλογίστηκα... «όλοι έρχονται με τις οικογένειες τους, κρίμα που δεν σε άκουσα...». Ο τόπος έβραζε απ’τη ζέστη. Έβγαλα απ’το σάκο μου ένα μισογεμάτο μπουκάλι με νερό για να καταλαγιάσω τη δίψα μου. Δεν ήταν παγωμένο πια αλλά τη δουλειά του την έκανε. Ήπια το μισό και το άλλο μισό το έριξα στο πρόσωπο μου για να δροσιστώ.
          Πέρασε ο καιρός και επιτέλους έφτασε η μέρα της ορκωμοσίας και της πολυπόθητης άδειας. Μου είχαν λείψει όλοι, ο αδελφός, οι φίλοι αλλά κυρίως η μάνα μου.
Μόλις τελείωσε η ορκωμοσία και βγάλαμε τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες μπήκα στο πρώτο λεωφορείο και έφτασα τα ξημερώματα πια στο σπίτι μου. Καθόταν στην βεράντα πίνοντας τον καφέ της, περιμένοντας εμένα. Χαμογέλασα από μακριά και έτρεξα κατά πάνω της παρόλη την κούραση μου. Μείναμε έτσι για λίγο αγκαλιασμένοι πριν καταλάβει κανείς πως είχα έρθει. Με κρατούσε λες και δεν ήθελε να με μοιραστεί με κανέναν.

«Όπως τα χελιδόνια φέρνουν την άνοιξη, έτσι και συ έφερες την άνοιξη στο σπίτι μου ξανά» μου είπε, και την αγκάλιασα ακόμη πιο σφιχτά!


9. Νηπενθή

Ένοχη, ένοχη, ένοχη και τα δάκρυα να κυλούν σαν νερό από τα μάτια και να φοβάσαι, περισσότερο από ποτέ, τα βιβλία του μπεκρούλιακα Μπουκόφσκι να σου κλείνουν παιχνιδιάρικα το μάτι από το ράφι και να θες να πιεις, να πιεις και να γράψεις ή να γράψεις και να πιεις, δεν έχει σημασία με ποια σειρά ακριβώς καθώς τα σημεία στίξης σου κάθονται βαριά τώρα τελευταία, τα άφησες να πάνε περίπατο σε χώρα μακρινή, ούτως ή άλλως τίποτε από αυτά δεν έχει πλέον σημασία.

Και γέλαγες εβδομάδες τώρα ολόκληρες και προσποιούσουν ότι όλα θα πάνε καλά και το κράταγες μέσα σου επτασφράγιστο μυστικό κάθε τρεις μέρες στον γιατρό και κάποια στιγμή πάνω σε έναν απλό τσακωμό έγινε το μεγάλο μπαμ και σαν χείμαρρος ξεχύθηκαν τα λόγια σου και τους έλουσαν όλους και μετά μαυροφόρεσε πάλι το σπίτι - εκείνο το πένθος το τόσο συνηθισμένα μοναδικά ολόδικό του.

Ενέσεις σιδήρου θα αρχίσουμε με αυτό και μετά εάν δεν σταθεροποιηθείς θα δούμε είναι και η αναιμία στην μέση ελπίζω να μην χρειαστείς μεταγγίσεις έχεις χάσει κιλά έβλεπα προχθές μια φωτογραφία σου.  Δώσε μου την υπόσχεσή σου ότι θα προσπαθήσεις. Χάθηκαν τα χελιδόνια από τα μάτια σου.

Όχι, γιατρέ, τα χελιδόνια βρίσκονται στο σπίτι μου. Έρχονται κάθε τόσο και χτίζουν τις φωλιές τους και τα φροντίζω όσο μπορώ με το να τους δίνω χρόνο και χώρο. Τι ζήτησαν άλλο τα χελιδόνια από χρόνο και χώρο, μια φωλιά να ξαποσταίνουν στο ταξίδι τους;  Κι αυτά μεγαλώνουν κι έπειτα ανοίγουν τα φτερά τους και πετάνε και κάνουν δικές τους οικογένειες και που και που όλο και κάποιο χελιδόνι θα περάσει μετά από χρόνια να επισκεφθεί και πάλι το σπιτικό μου και εγώ θα το θυμάμαι γιατί του καθενός τα φτερά η ενέργεια το ράμφος το σουλούπι το κοίταγμα το πέταγμα είναι διαφορετικά, και τα ξέρω όλα ένα προς ένα, είναι τα δικά μου χελιδόνια. Κάθε φορά που κάποιο γυρνάει τότε ξέρω πως έκαμα καλά την δουλειά μου γιατί το χελιδόνι βρήκε τον δρόμο της επιστροφής.  

Τα χελιδόνια βρίσκονται στο σπίτι μου - οι σπόροι γενήκαν δένδρα, γενήκαν πουλιά, γενήκαν βιβλία, γενήκαν παιδιά, στο σπίτι ακούστηκαν γέλια, κλάματα, στο σπίτι ζούσαν φαντάσματα, τα δικά μας στοιχειά, και τώρα δοκιμαζόμαστε όλοι μαζί άλλος με τους εθισμούς του άλλος με τις διατροφικές διαταραχές του άλλος με το ιστορικό κακοποίησης κι όλοι μαζί να ζητάμε να βυζάξουμε από το ίδιο γύφτικο βυζί μια στάλα δανεική ΑΓΑΠΗ.

Καταλαβαίνεις τώρα γιατί δεν μπορώ να αφήσω την δουλειά μου έως ότου με εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου; Εκείνα τα νηπενθή χελιδόνια για τα οποία λέγαμε προχθές με επισκέφθηκαν και μεταλάβαμε μια τελευταία φορά. Τώρα μπορώ να πω πως φεύγω πλήρης. Θα μείνουν πίσω θαλαμοφύλακες, να διώχνουν το πένθος από άλλες θρηνούσες ψυχές, να μας θυμίζουν πως πάντα θα'ρχεται μιαν άνοιξη.

Σημείωμα Αυτοκτονίας


10. Το κατόρθωμα

Ξύπνησε το πρωί ορεξάτος. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανοίξει διάπλατα το παράθυρο. Ο ήλιος μπήκε με φόρα και τον τύφλωσε. Έκανε να κρυφτεί βάζοντας το πρόσωπο κάτω από το απλωμένο του χέρι.

Έξω ήταν ήσυχα. Έτσι νόμιζε στην αρχή δηλαδή. Δεν είδε πουθενά αυτοκίνητο, δεν άκουσε το πολύβουο πλήθος να τρέχει πάνω-κάτω στο δρόμο… Τη φασαρία της πόλης που τον κακοσυνήθισε.

Ντύθηκε βιαστικά. Ένα κοντό παντελονάκι, η πορτοκαλί μπλουζίτσα από χθες και οι καινούριες του σαγιονάρες. Στην εξοχή βρισκόταν. Στο χωριό της γιαγιάς. Κανένας δεν θα έδινε σημασία στο πρόχειρο ντύσιμο ενός παιδιού.

Προσπάθησε να ανοίξει με προσοχή την εξώπορτα που έτριζε. Ήταν πολύ πρωί και δεν ήθελε να ξυπνήσει κανέναν. Οι γονείς του κοιμόντουσαν ακόμη – η κουβέντα τους είχε πάρει μέχρι αργά. Η γιαγιά σίγουρα είχε ξυπνήσει και θα βρισκόταν στον κήπο ή στο κοτέτσι.

Βγήκε έξω και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Αυτό που αντίκρισε τον αποζημίωσε για το πρωινό του ξύπνημα. Πολύ γρήγορα του έφυγε η αίσθηση της “ησυχίας” που είχε σχηματίσει ανοίγοντας το παράθυρο. Η φύση είχε αποκτήσει ήδη τους ρυθμούς της, δίχως να περιμένει ξυπνητήρια. Μια υπέροχη φωτογραφία της ζωής, της αληθινής ζωής, που θα έπρεπε να την κρατήσει μέσα του και να την πάρει μαζί του.

Οι μυρωδιές ήσαν μαγευτικές. Τις θυμόταν από πέρσι – μόνο στο χωριό του πίστευε ότι υπήρχαν τόσες πολλές – μα κόντευε να τις ξεχάσει. Και να που είχε έρθει και πάλι η Άνοιξη και το Πάσχα να του τις ξαναθυμίσουν.

Ένα τιτίβισμα τον διέκοψε από τις σκέψεις του. Σήκωσε το κεφάλι να δει από πού ερχόταν αυτή η γνώριμη φωνή. Ανάμεσα από τα κλαδιά της ανθισμένης νεκταρινιάς είδε το χελιδόνι να κάθεται πάνω στο σύρμα. Δεν είχε μελωδικό τραγούδι, όμως αυτός το είχε αγαπήσει. Το είχε συνδυάσει με το χωριό, τη γιαγιά, την Άνοιξη, το Πάσχα. Και τους καλούς του φίλους.

Στη μέση της αυλής βρισκόταν το μαγκανοπήγαδο. Φέτος είχε δώσει υπόσχεση στον εαυτό του πως θα τα καταφέρει. Παλιότερα ούτε που να το φανταστεί ν’ ανεβάσει νερό από εκεί κάτω. Τώρα όμως που έγινε ‘αντράκι’ τίποτα δεν θα τον σταματούσε . Έριξε μέσα τον κουβά και έβαλε τα δυνατά του. Και τα κατάφερε!

Με απερίγραπτη χαρά έτρεξε στο κοτέτσι. Η γιαγιά μάζευε τα τελευταία αυγά για την πρωινή ομελέτα. Τη φίλησε γλυκά στο μάγουλο, γεμάτος χαρά.

- “Εσύ κάτι έκανες” του είπε χαμογελαστή.

- “Μάντεψε γιαγιά! Τα κατάφερα! Έβγαλα νερό!”

- “Μπράβο παλικάρι μου. Πάμε μέσα τώρα. Και ξέρεις τι σκέφτηκα; Αφού μεγάλωσες τόσο πολύ, λέω να με βοηθήσεις και στο μαγείρεμα”.


Η συνέχεια στην αμέσως παρακάτω ανάρτηση.