Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Το αίνιγμα της κερασόπιτας, Βάσια Ακαρέπη

"...Στον έρωτα, όπως και στα γλυκά, δεν είναι η ζάχαρη που δίνει χαρακτήρα στη γεύση, μα τα υπόλοιπα υλικά. Η πικράδα του αμύγδαλου, η σπιρτάδα του πορτοκαλιού, το χρώμα του κερασιού, το άρωμα της βανίλιας και σίγουρα η φλόγα..."

Έτσι και τα βιβλία, για να αποκτήσουν χαρακτήρα και να κρατήσουν σε ομηρία τον αναγνώστη με την πλοκή τους, έχουν ανάγκη από πολλά "υλικά".
Σίγουρα από "Το αίνιγμα της κερασόπιτας" δε λείπει κανένα.
Η πικράδα που μπορεί να έχει η ζωή, μπλέκεται με το άρωμα της αγάπης, καίγεται από τη φλόγα του έρωτα, έχει τη σπιρτάδα της έμπνευσης, και σίγουρα σε αυτή την περίπτωση παίρνει το χρώμα του κερασιού που κρύβεται στα αινίγματα.

Η Βάσια Ακαρέπη απέδειξε, πως γνωρίζει πολύ καλά τις σωστές δόσεις των "υλικών" και με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο δημιουργεί εξαιρετική μυθοπλασία που έχει τη δύναμη να μαγέψει τις αισθήσεις και ταυτόχρονα το θάρρος να διαπραγματευτεί με τις πιο σκληρές καταστάσεις, χωρίς να χάνει στιγμή την ικανότητα να κρατάει τον αναγνώστη αιχμάλωτο ακόμα και μετά το τέλος της.


"...Όταν τα γεγονότα αναλαμβάνουν να οδηγήσουν τα βήματα του ανθρώπου προς μία κατεύθυνση, τότε η σκέψη παύει. Θολώνει.


Κι όταν τα χρόνια περάσουν, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των επιλογών και των επιβεβλημένων αποφάσεων χάνεται εντελώς. Τα όρια μπαίνουν εκ νέου. Κι έτσι ο άνθρωπος δεν θυμάται πια που σταματούσε η προσωπική επιλογή και από που άρχιζε ο εξαναγκασμός των καταστάσεων...."
Η ζωή είναι απρόβλεπτη και μπορεί να φτιάξει ένα ξεχωριστό σενάριο για τον καθένα μας. Δεν είναι λίγες οι φορές όμως που επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα, λες και θέλει να δοκιμάσει σε διαφορετικούς ανθρώπους την ίδια συνταγή.
Η Έλλη χωρίς να το γνωρίζει έχει ένα κοινό με τη θεία της, που έχει να δει από μικρό παιδί.
Κι όταν αποφασίζει να αλλάξει το συγκεκριμένο μοτίβο που καθόλου δεν την καλύπτει, συνειδητοποιεί πως για να δημιουργήσει τη ζωή της εκ νέου, πρέπει να αλλάξει και τη συνταγή.
Τότε ακριβώς, μια κληρονομιά που έρχεται αναπάντεχα, μοιάζει να φτάνει στην πιο κατάλληλη στιγμή.

Όλα περιπλέκονται όταν ανακαλύπτει πως πίσω της κρύβονται κι άλλα πράγματα, κυρίως το παρελθόν, που μοιάζει να έρχεται με φόρα για να φανερώσει μυστικά, να ξεδιαλύνει καταστάσεις και να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους θέση. ακόμα και να αποκαταστήσει σχέσεις, έστω και μετά θάνατον.
Ένα τετράδιο με συνταγές γλυκών και το πιο παράδοξο παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού, τη φέρνουν στην Κεφαλονιά, για να παρασκευάσει τη γιορτινή κερασόπιτα της θείας Μάρθας.
Μια παράξενη τελευταία επιθυμία  που η Έλλη δεν ξέρει καν αν θέλει να πραγματοποιήσει και να τιμήσει έτσι τη μνήμη της γυναίκας που όλα δείχνουν ότι προσπάθησε κάποτε να τη δηλητηριάσει.
Το μίσος μπλέκεται με τις τρυφερές αναμνήσεις που ξυπνά μέσα της το νησί και χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, αρχίζει να παίρνει μέρος στο παιχνίδι και προσπαθεί να λύσει τους μυστήριους γρίφους που περιέχουν οι συνταγές του τετραδίου. 

Κάθε συνταγή τη φέρνει κοντά σε ένα πρόσωπο και κάθε πρόσωπο ξεκλειδώνει κάτι μέσα της, τα αινίγματα όμως παραμένουν.
Αυτό που ωστόσο μαθαίνει καλά, μέσα από τη διαδικασία της παρασκευής των γλυκών, είναι τα κρυφά συστατικά που δεν αναγράφονται σε καμιά συνταγή και είναι εκείνα που δίνουν τη γεύση, αλλά κυρίως την ποιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Κι όσο η Έλλη ζει το παρόν ανακαλύπτοντας τη γλύκα στα κρυφά αυτά συστατικά, τόσο το παρελθόν που στοιχειώνει την ίδια, καθώς και τις ζωές πολλών άλλων, αρχίζει να αναδύεται στη μνήμη της, φέρνοντας την πίκρα.
Με τη βοήθεια των φίλων που αποκτά σταδιακά και τις δικές τους αναμνήσεις οι αλήθειες αρχίζουν σιγά σιγά να αποκρυπτογραφούνται και οι γρίφοι να λύνονται.
Το ερώτημα όμως είναι πόσα μπορεί τελικά η ψυχή του καθένα τους να αντέξει.
...Η μνήμη! Η πιο μαγική λειτουργία του νου. Καταγράφει πληροφορίες κι ύστερα τις ταξινομεί με βάση αυτά που η ψυχή του ανθρώπου μπορεί να αντέξει...
Η ζωή δεν παύει να δίνει τις δικές της συνταγές που δεν είναι πάντα γλυκές και οι ήρωες παλεύουν με τον εαυτό τους διαρκώς, καθώς καλούνται να ξεπεράσουν όσα τους πληγώνουν, όσα τους χωρίζουν, ακόμα και όσα νομίζουν πως γνωρίζουν καλά.


Το αίνιγμα της κερασόπιτας έχει μια δυναμική που εύκολα συνεπαίρνει τον αναγνώστη. 
Η ιστορία από μόνη της είναι συναρπαστική, οι ήρωες κινούνται σχεδόν σε όλα τα φάσματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ενώ η πλοκή δένεται με απόλυτη μαεστρία, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή το ρυθμό της. 

Έχει όμως ένα ακόμα συστατικό που το κάνει να ξεχωρίζει και είναι η πρωτότυπη, όσο κι ευρηματική δομή του που στηρίζεται πάνω στη ζάχαρη για να δείξει την πίκρα και στις συνταγές των γλυκών για να λύσει τους γρίφους και τα αινίγματα που βάζει η ίδια η ζωή. 

Ο τόπος που διαδραματίζεται η ιστορία, για μένα προσωπικά, είναι ακόμη ένα μαγικό συστατικό του βιβλίου, μια κι έχοντας ζήσει στην Κεφαλονιά για χρόνια, ακολούθησα τα χνάρια των ηρώων με τη σιγουριά πως κάθε τους βήμα θα με ταξιδέψει στα πιο αγαπημένα μου μέρη.





"Το αίνιγμα της κερασόπιτας", της Βάσιας Ακαρέπη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.





Η Βάσια στο blog της "Vasia is writing . . ." θέτει τα παρακάτω ερωτήματα που πραγματικά μας βάζουν σε πολλές σκέψεις. Αν θέλετε να τα απαντήσετε, ή να θέσετε κι άλλα στη συγγραφέα, την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου, μπορείτε να τη συναντήσετε στην κεντρική παρουσίαση του βιβλίου.
"Εσείς τί λέτε;
Μπορούν να ζητήσουν συγγνώμη οι νεκροί;
Πόσο συνδεδεμένοι είμαστε τελικά όλοι μεταξύ μας σε αυτό το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού που παίζουμε καθημερινά, αιώνες τώρα και που ονομάζουμε -χάριν συντομίας- ζωή;
Και η ζάχαρη; Το κέρασμα; Τα γλυκά; Οι γιορτές μας; Οι κερασόπιτες; Όλα αυτά που μας δίνουν χαρά και ευφραίνουν την καρδιά μας; Ποιος είναι ο ρόλος τους μέσα στην ύπαρξη μας; Μήπως λειτουργούν ως εξισορροπιστικοί παράγοντες, γλυκαίνοντας την πίκρα;"

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Survivor - Will we survive? (update)




Με πληροφόρησαν απ' το κοντρόλ ότι ξεκινάει ένας νέος κύκλος Survivor και οι αναμνήσεις από το πρώτο χύμηξαν να με φάνε!

Όχι δεν έπαιζα στο παιχνίδι, αλλά ενθυμούμαι λίαν καλώς πως είχα μια πελώρια λαχτάρα να το δω.
Περίμενα πως και τι, το πρώτο επεισόδιο, να πάρω μια γεύση από περιπέτεια και ίντριγκα. Δεν το είδα ποτέ γιατί ζούσα ήδη το δικό μου, ευτυχώς αυτοτελές, Survivor στην τεράστια ουρά κάποιου εξωτικού στην κυριολεξία βενζινάδικου.
Εκεί η ίντριγκα έδινε κι έπαιρνε μεταξύ όσων ήθελαν να φουλάρουν, αφού μια απεργία που θα ξεκινούσε από τα μεσάνυχτα είχε κάνει την περιπέτεια πιο ορατή κι από παγόβουνο, και είχε στραγγίσει τα περισσότερα πρατήρια, αλλά και τα αμάξια έτσι όπως αρμένιζαν από βενζινάδικο σε βενζινάδικο με την ελπίδα να εξατμίζεται πιο γρήγορα κι απ' το πολύτιμο καύσιμο.

Η αγωνία για το ποιος θα προλάβει να περάσει τη δοκιμασία και ποιος θα αποχωρήσει, έκανε την ένταση να ανεβαίνει, τα πνεύματα να οξύνονται και τους οδηγούς να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα, πράγμα πολύ επικίνδυνο, αν λάβουμε υπόψιν πως η βενζίνη είναι εύφλεκτο υλικό.
Τελικά αποχώρησα από το παιχνίδι  περνώντας ταυτόχρονα και τη δοκιμασία, και σα νικήτρια εξασφάλισα τα πηγαινέλα σε δουλειά, (ουπς σόρυ, κάτι σεμινάρια παρακολουθούσα τότε στην άλλη άκρη της πόλης), σχολεία και φροντιστήρια των παιδιών και γύρευε τι άλλα δρομολόγια έκανα "τω καιρώ εκείνω".


Μπορεί να έχασα την αρχή, αλλά αξιώθηκα να παρακολουθήσω το παιχνίδι τελικά.
Και δεν ντρέπομαι καθόλου να πω πως το παρακολούθησα πολύ στενά, δίνοντας μάλιστα στεγνά τους παίκτες που μου κάθονταν στο λαιμό, αλλά όχι ψηφίζοντας. Για κορόιδα ψάχνετε; Σιγά μη χρεωνόμουν κιόλας για να δω ένα παιχνίδι.

Κι όσο περνούσε ο καιρός χωνόμουν μέχρι το λαιμό στην άμμο της ίντριγκας, κολυμπούσα στις θάλασσες της υποκρισίας κι έπεφτα από τα σύννεφα με τις συμπεριφορές ατόμων που άλλα έλεγαν κι άλλα έκαναν στη συνέχεια.

Αφήστε...αυτό με τα σύννεφα το έχω εκ γενετής. Μη δω σύννεφο, αμέσως ν' ανέβω να πέσω.
Ακόμα να μάθω πως κάποιοι άνθρωποι άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν.
Το δουλεύω όμως και μπορεί κάποτε να αρχίσω να περιφρονώ και τα ίδια τα σύννεφα με την ευκολία που περιφρονώ πια πάσης φύσεως υποκριτές και Φαρισαίους. Το κακό βέβαια με αυτούς είναι πως αργείς να τους καταλάβεις, αλλά κάποτε τους καταλαβαίνεις, όσο στόκος κι αν είσαι, που είμαι!


Όσο εγώ δουλεύω αυτό με τα σύννεφα, οι άλλοι δε σταμάτησαν να με (μας) δουλεύουν και φτάσαμε μ' αυτά και με τ' άλλα, να ζούμε σ' ένα διαρκές, άγριο επεισόδιο του πιο σκληρού παιχνιδιού.
Η παραγωγή γίνεται όλο και πιο τσιγκούνα, δίνει ελάχιστα, κάνοντας ταυτόχρονα τις δοκιμασίες όλο και πιο δύσκολες. 

Και σαν μην έφτανε αυτό, ένα είδος υπανθρώπου έχει σηκώσει κεφάλι, όπως γίνεται πάντα στις δύσκολες εποχές, κι επωάζει συνεχώς αυγά. Ετούτοι παρά την βαθιά κακία τους και τον αποκρουστικό, χυδαίο λόγο, ξεκαθαρίζουν ποιοι είναι και τι θέλουν, ε λίγο τις λεπτομέρειες προσπαθούν να κρύψουν από τους πιο αφελείς, αλλά ο τσιριχτός, μόνιμα οργισμένος, άναρθρος λόγος τους, δε μασκαρεύεται εύκολα, πηδάει σαν παλιάτσος της κακιάς ώρας εδώ κι εκεί και χαϊδεύει το περίεργο, γελοίο μουστακάκι του σε κάθε συλλαβή.

Δε γεννήθηκα χτες φυσικά. Ήξερα πως υπάρχουν τέρατα γύρω μας. Δε φανταζόμουν ίσως πως είναι τόσα πολλά. Φέρτε μου ένα σύννεφο για να πέσω τώρα, ή μάλλον αφήστε.
Ίσως και να το υποψιαζόμουν.

Το σύννεφο και να είναι πολύ ψηλά παρακαλώ, θα το χρειαστώ για όσους επικαλούνται αξίες, μιλάνε γι' αυτές με μεγάλα λόγια και καθαρό λόγο, κλαίνε δημόσια, δυνατότερα ακόμα κι από τους οικείους τους, όσους χάνονται άδικα, κι εκεί που νομίζεις πως είναι φυσιολογικοί, μπουμμμ!!!!!!, πετάνε τη βόμβα, που μπορεί να μην είναι μεγατόνων, μπορεί να μη σκάσει καν, και να κάνει απλά ένα τσιφ και να σβήσει, αλλά δίνει το στίγμα.

Και είναι πιο τρομακτικό από το στίγμα του παλιάτσου παραπάνω που έχει και το μουστακάκι τέλος πάντων να ξεχωρίζει εξαρχής.

Πφφφφφ....όλο και δυσκολεύει το παιχνίδι εδώ και πρέπει να έχουμε μάτια και κυρίως αυτιά, ακόμα και στην πλάτη.
Να δείτε που οι άλλοι, οι πραγματικοί παίχτες του πραγματικού παιχνιδιού, θα κάνουν περίπατο στο Μικρό σπίτι στο λιβάδι, όσο εμείς ζούμε στη Φωλιά του κούκου....


update
Οφείλω να αποκρυπτογραφήσω το κείμενο, που γράφτηκε με μια ανάσα και μάλιστα όταν το διάβασα μετά τη δημοσίευση, έπαθα και δυο τρία εγκεφαλικά με τα λάθη που είχα κάνει, ορθογραφικά και μη...ακόμα και τώρα διορθώνω, και γύρευε πόσα λάθη δε βλέπω ακόμα, οπότε, ίσως έφταιγε η νύχτα, ίσως η ταχύτητα με την οποία γράφτηκε, ίσως τα λόγια του παπά, ίσως η δική μου πετριά, ό, τι και να 'φταιγε, η ουσία είναι πως παρεξηγήθηκε.

Ίσως πάλι φταίει απλά το τραγούδι που οι στίχοι του παραπέμπουν αλλού, παρόλο που νόμιζα πως η παράφραση στον τίτλο και η χρήση του πληθυντικού θα έδειχναν τη διάθεση με την οποία μπήκε.

Απλά παραλληλίζω το παιχνίδι με την κοινωνία.

Νόμιζα πως φράσεις όπως  "τέρατα", "υπάνθρωποι που επωάζουν αυγά", αλλά και το  "γελοίο μουστακάκι" θα φωτογράφιζαν τους ναζί.
Και νόμιζα επίσης πως είναι ξεκάθαρο πως χρειάζομαι το ψηλό σύννεφο για να πέσω, για όσους το παίζουν δημοκράτες, αριστεροί, ή ό, τι άλλο, αλλά τους ξεφεύγουν οι κορώνες μίσους κατά λάθος, ή κι επίτηδες...ποιος μπορεί να ξέρει!!

Χίλια συγνώμη που σας έβαλα στη διαδικασία να αναρωτιέστε τι θέλει να πει η "ποιήτρια"!