Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Μπόλιασμα αγάπης

: http://shop.kmberggren.com/A_Moment_In_Time_mother_with_2_children_print_p/amomentintime.htm

Μπόλιασμα αγάπης

Πρώτο μου άκουσμα η καρδιά σου
να μου κρατάει συντροφιά,
πρώτη ανάμνηση η ματιά σου
να μ' αγκαλιάζει στοργικά.

Με τρυφεράδα πότιζες 
το δέντρο της ζωής μου
με τη μεγάλη αγάπη σου 
μπόλιαζες  την ψυχή μου.

Και νόμιζα πως σ' αγαπώ  
όσο με αγαπούσες
και όταν σου το έλεγα 
όλο  χαμογελούσες.

Ένιωσα όσα έκρυβες
μες στα χαμόγελά σου,
μάνα σαν έγινα κι εγώ
και είδα τη χαρά σου!


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 16ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα για άλλη μια φορά, με μεράκι, αγάπη και πολλή δουλειά!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους την ξεχώρισαν, αλλά και στην Αριστέα για τη φιλοξενία της!




Η φωτογραφία που διάλεξα είναι έργο της ζωγράφου Katie m. Berggren που εμπνέεται από τη μητρότητα και τη χρωματίζει με άπειρη τρυφεράδα.

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Πάντα στη λίμνη θα γυρνώ

Τίποτα δεν έμαθα τις τελευταίες μέρες κι αυτό το αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός πως η μόνη μέρα που μου ξέφυγε ήταν αυτή που έπρεπε να φωτογραφίσω τι έμαθα.  
Μπορώ να πω με σιγουριά πως ξέχασα κιόλας πολλά, μα οι αναμνήσεις πάντα βρίσκουν τρόπο να χώνονται στο παρόν, ειδικά αν στο επιβάλλει και το παιχνίδι.

Και σε πολλές αναμνήσεις στέκει αγέρωχη πρωταγωνίστρια η λίμνη, με τον απαλό της κυματισμό να απαριθμεί κάθε φορά όσα έζησα δίπλα της.
Με έχει ζήσει στα καλύτερά μου, αλλά και στα χειρότερά μου. 
Με έχει δει μικρό κορίτσι να τρέχω πίσω από τις πάπιες  και ανέχτηκε όλα τα βότσαλα που της έριξα όλα αυτά τα χρόνια, πότε για παιχνίδι, πότε παιδί η ίδια και πότε μαμά, πότε με γέλια και αστεία και πότε με μανία θέλοντας να την πληγώσω, να ξεσπάσω πάνω της όσα η ζωή μου έφερε στραβά. 
Μ' έχει δει να ερωτεύομαι, να χωρίζω, να ξαναερωτεύομαι ακόμα πιο δυνατά κάτι μαγικές καλοκαιρινές πανσέληνες νύχτες και να μου δίνει την ευχή της.
Κι έπνιξε μυστικά στα νερά της κρατώντας τα μέσα της να τα αναδεύουν τα ρεύματα, σκιάζοντας τα ψάρια και τα νερόφιδα. 
Κέρασε άπειρους καφέδες κι έστηνε τραπέζια κάθε φορά να στρωθεί η παρέα στο φαγητό, να το πάρει πάνω της, να φύγει ευχαριστημένη και να ξανάρθει.
Με όποια περίσταση.
Γιατί κάθε φορά, ό, τι κι αν συμβεί, αόρατα νήματα μας τραβάνε κοντά της και στην όχθη της βρίσκουμε όσα νομίζουμε πως δε βρίσκουμε μέσα μας.
Κι όμως. Μέσα μας είναι όλα, απλά η λίμνη επιτελεί στο ακέραιο τους ρόλους που της δόθηκαν μέσα στους καιρούς. Γίνεται φίλη, εξομολογήτρια, παρέα ακριβή και σίγουρη. Πάντα θα είναι εκεί όσα κι αν αλλάξουν και πάντα θα κρύβει κάτι από το χτες που με γενναιοδωρία θα φέρνει στα πόδια μας για να το θυμηθούμε απ' την αρχή.
Κι όταν αλλάζει ο καιρός και παίρνει να θυμώνει, όταν ο αέρας γίνεται όλο και πιο άγριος και τα κύματα φουσκώνουν, τότε την αφήνουμε στην ησυχία της να παλέψει τους δικούς της δαίμονες και να τους νικήσει, για να ξανάρθουμε σαν ημερέψει πάλι κάτω από τα χρυσά χάδια του ήλιου, σαν γλυκάνει ξανά, γοητευμένη από τα ασημένια βλέμματα που θα της ρίχνει το φεγγάρι.

Μέχρι να ξαναπάμε όμως στη λίμνη, ας σταθούμε να ακούσουμε τη μουσική που οι νότες τους φτερουγίζουν σ' ένα αλλιώτικο πεντάγραμμο!

Ή να δούμε εκείνα τα πουλιά που άφησαν τα σύρματα  για να πετάξουν λίγο πιο πέρα.
Λίγο πιο πέρα πάμε κι εμείς κάθε φορά κι όλο επιστρέφουμε.

Και μπορεί να "έκλεψα" και να έβαλα την τέχνη του WD δεύτερη φορά στο παιχνίδι, αλλά το έκανα με πλήρη συνείδηση κι αν θέλετε να μάθετε περισσότερα γι' αυτόν δεν έχετε παρά να πάτε εδώ!

May 8: paint

May 9: stairs

April 10: I love...reading

May 11: eyes

May 12: wire

May 13: free choice

May 14: quirky

May 15: begins with A - Amaryllis

May 16: street art

May 17: clouds

May 18: pastel

May 20: music

May 21: memories

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Πες μου μια λέξη - Spring Circles

Σχεδόν όλοι έχουμε από έναν, άλλος μεγάλο, άλλος μεγαλύτερο, άλλος μικρό, άλλος τοσοδούλικο, μα σπάνια θα βρεθεί κάποιος που δεν έχει κανέναν!



Μπορεί να είναι τεράστιος, με θάμνους καλοκλαδεμένους και στοιχισμένους σαν στρατιωτάκια, όπως εκείνος ο αυστηρός και καθόλου παιχνιδιάρης του παλατιού, ή να μοιάζει πως βγήκε από παραμύθι σαν τον πολύχρωμο κήπο της γιαγιάς.


Μπορεί ακόμα μπορεί να έχει πια τρελαθεί, συγνώμη παρασύρθηκα, μπορεί να κρύβει άπειρη ομορφιά κάπου στις τριανταφυλλιές...


...ή η λαχτάρα για έναν, να χωρέσει ακόμα και σ' ένα λιλιπούτειο γλαστράκι!


Κήποι μαγικοί, βεράντες που μιμούνται τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, ή άλλες πιο λιτές και απέριττες, έχουν κάτι κοινό!
Την ανάγκη για φροντίδα!


Σκαλίσματα, ποτίσματα, βοτανίσματα, μεταφυτεύσεις και άλλες εργασίες περνούν από τα χέρια μεγάλων και μικρών κηπουρών, επαγγελματιών κι ερασιτεχνών!
Και όλοι εξοπλιζόμαστε με τα συνήθη όπλα!
Ποτιστήρια, λάστιχα ποτίσματος, κλαδευτήρια, σκαλιστήρια και πόσα άλλα, μπαίνουν πρόθυμα στην υπηρεσία μας και με λάβαρα τα γάντια και το καπέλο, γιατί πάνω απ' όλα η δική μας προστασία, κάνουμε τις εξορμήσεις μας και δίνουμε τις δικές του μάχες ο καθένας για να λάμψει η ομορφιά!
Και μπορεί να μην υπάρχει αυστηρό dress code και να μην είναι απαραίτητο το λάστιχο ποτίσματος να έχει το χρώμα των ματιών μας,  είναι όμως το πιο απαραίτητο γκατζετάκι για τον κήπο! 
Τι ποιο; Όχι τα μάτια μας προφανώς, αλλά το λάστιχο του ποτίσματος!
Ποιος δεν απολαμβάνει την άνοιξη και το καλοκαίρι το πότισμα;
Τι κι αν το καημένο το λάστιχο δεν είναι καθόλου ποιητικό και η ομορφιά του δεν υμνείται στα τραγούδια;
Ήρθε η ώρα να το αποκαταστήσω στα μάτια όλων μας με το παρακάτω τετράστιχο!

Ποτίζω το γεράνι μου 
κι εκείνο αναστενάζει
το λάστιχο ερωτεύεται
και το νερό που βγάζει.


Εντάξει, καλό ήταν το τετράστιχο, λέμε τώρα, μα ήταν αρκετό; Άραγε δεν αξίζει το λάστιχο να αποκτήσει επιτέλους και το δικό του αίνιγμα;

Μοιάζει με φίδι, μα δεν είναι
ζωή δεν έχει, μα τη δίνει
έχει χρώματα πολλά
ξέρει και να τραγουδά!
Τι είναι;

Και μην απαντήσετε το σκαλιστήρι, γιατί διόλου δε θα γελάσω!


Από τα παρασκήνια:
α) Ιδέα δεν έχω αν έχει υμνηθεί το λάστιχο είτε σε τραγούδι, είτε αλλού. Το μυαλό μου δεν πάει πουθενά, αλλά δεν θα το συνιστούσα κι ως την πλέον αξιόπιστη πηγή!
β) Το παλάτι της πρώτης φωτογραφίας είναι, περιμένετε να το πω σε άψογα ισπανικά, ταράμ ταράμ,  το Palacio Real de Madrid! Αμ πώς; Αφού τις ξένες γλώσσες τις παίζω όχι στα δάχτυλα, μα στο google!
γ) Έψαξα να βρω και φωτογραφίες που είχα βγάλει, στον βασιλικό βοτανικό κήπο της Μαδρίτης, για να το πω και πιο κατανοητά στον Real Jardin Botanico, αλλά δεν επέμενα και πολύ. Άλλωστε όταν τον είχα επισκεφτεί ήταν Μάρτιος και δε θα τον έλεγες κι ολάνθιστο! Παρόλα αυτά ήταν εντυπωσιακός και επιφυλάσσομαι για το μέλλον!
δ) Δε θυμάμαι να ήθελα να προσθέσω κάτι άλλο.


Κατεξοχήν υπεύθυνη για την ανάρτηση είναι η αγαπημένη Αλεξάνδρα από το abuttononthemoon που ζήτησε να της πούμε μια λέξη. Την ευθύνη μοιράστηκε με την εξίσου αγαπημένη, την πιο γλυκιά μάγισσα του κόσμου, τη Στεφανία, ή αλλιώς Άιναφετς "Γιατροσόφια, κόλπα, σχόλια και άλλα πολλά" που έδωσε με γενναιοδωρία λέξεις που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα του κήπου και που προσπάθησα να χρησιμοποιήσω στο σύνολό τους, με εμφανή προτίμηση στο τόσο καταφρονεμένο λάστιχο του ποτίσματος, που ανακήρυξα επίσημα ως κεντρική λέξη!

Αλεξάνδρα μου και Στεφανία μου σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να αναδείξω τον κρυφό ήρωα που κρύβεται πίσω από τους ολάνθιστους κήπους!